Dit document is een Defense Intelligence Reference Document (DIRD), een technisch referentieformat dat door de Defense Intelligence Agency (DIA) wordt gebruikt om basiskennis over een specifiek onderwerp vast te leggen voor later analytisch gebruik. DIRD's kunnen het best worden gezien als referentie- en syntheseproducten en niet als oorspronkelijk onderzoek. Het is een van de 38 DIRD's die tussen 2009 en 2011 zijn geproduceerd binnen het Advanced Aerospace Weapon System Applications Program (AAWSAP). Omdat de reikwijdte van AAWSAP een breed scala aan ondersteunende onderwerpen toeliet, heeft niet iedere DIRD in de reeks rechtstreeks betrekking op lucht- en ruimtevaartsystemen of toekomstige dreigingsbeoordeling. De volgende samenvatting weerspiegelt de reikwijdte en inkadering van de DIRD op het moment van schrijven en mag niet worden gelezen als een aanwijzing dat de besproken concepten momenteel zijn gevalideerd. Deze DIRD onderzoekt magnetohydrodynamische (MHD) en plasmagebaseerde concepten voor luchtademende voortstuwing, energieopwekking aan boord en aerodynamische besturing en stelt dat zulke systemen in beginsel lucht- en ruimtevaartprestaties zouden kunnen uitbreiden voorbij de grenzen van conventionele chemische voortstuwing en stuurvlakken. Het rapport behandelt concepten zoals MHD-versnelling, stromingsregeling, inlaatregeling, energieopwekking aan boord, weerstandsvermindering en door plasma gegenereerde “virtuele” aerodynamische oppervlakken, met bijzondere aandacht voor hypersonische toepassingen zoals vermogensonttrekking bij scramjets, terugkeervoertuigen, global-strike-gliders en aero-assisted orbitale manoeuvres. Het benadrukt echter grote praktische beperkingen, vooral extreme vermogensvereisten, systeemgewicht en -complexiteit en de moeilijkheid om bruikbare ionisatie te bereiken in koudere lucht bij lagere hypersonische snelheden. Op basis daarvan stelt het dat MHD-bypassconcepten in Ajax-stijl, waarbij stroomopwaarts energie uit de luchtstroom wordt onttrokken en stroomafwaarts via een elektromagnetisch systeem wordt teruggevoerd, onder ongeveer Mach 12 niet zinvol zijn, terwijl het de “virtual cowl” en verwante terugkeertoepassingen als plausibeler beschouwt. Het document presenteert plasma- en MHD-lucht- en ruimtevaartsystemen als een technisch serieus maar zeer veeleisend gebied waarvan de kortetermijnbelofte eerder ligt in gespecialiseerde hypersonische besturing, energieopwekking en terugkeertoepassingen dan in een volledig gerealiseerd luchtademend voortstuwingssysteem.